ÖĞRETMENLİK SABIRDIR

Her öğretmenin en büyük problemlerindendir ilk derse geç kalanlar.siz konsantre olmaya çalışırsınız,kapı çalar ve sırtında çantası yanakları soğuktan kızarmış nefes nefese bir öğrenci gelir:”öğretmenim geç kaldığım için özür dilerim!” der.mecburen derse alırsınız.tam konuya başlar , kaptırmış anlatırsınız,kapı tekrar çalar ve aynı yüz ifadesiyle ve aynı ses tonuyla acıklı bir özür gelir karşınızdakinden. Naparsınız? “Çık dışarı neden gecikiyorsun?” mu dersiniz? Tabi ki hayır.Yine derse alır, bir an önce eşyalarını yerleştirip kat kat giysilerini çıkarıp kitabını, defterini, kalemlerini hazırlamasını;bu esnada da onu ilk kez görmüş gibi bakan arkadaşlarının tekrar derse odaklanmalarını sağlamaya çalışırsınız.

            İşte benim küçük ama anlamlı anım da böyle başlıyor.Çorum’un adını nereden aldığını bir türlü anlamadığım ve hayatına çok yabancı olduğum ilk görev yerim Aşağı Fındıklı köyünde geçiyor olay. Köy ne aşağıda ne de fındık var. İlk görev heyecanı; ancak uyum sağlayamamanın sıkıntılarını yaşıyorum.her sabah geç kalan köy çocuklarına niçin geç kalmamaları gerektiğini sık sık anlatıyorum;ama ne çare!artık sabrım iyice taşmaya başlıyor.

            Ders başlıyor,dört öğrenci yok. Birinci öğrenci “Geciktiğim için özür dilerim.” klişesi, sonra ikinci, derken üçüncü... Artık dumanım tepemde tütüyor. İçimden “Bir sonra geleni çok fena cezalandıracağım.” diyorum. Bir süre sonra kapı çalınıyor. Hadi bakalım kolay gelsin. Önce bir güzel sorgulayacağım. Geç kalışının ne kadar sudan sebeplere dayandığını kendisine gösterip ibret-i alem için caydırıcı bir ceza bulacağım.

            Kapı açıldı ve içeriye zaten uzun zamandır dersle hiç ilgilenmeyen, hep uzaklara dalıp giden , dersleri çok zayıf Musa giriyor. Yüzünde inandırıcılığı hayli yüksek bir “Özür dilerim” bakışı ile kelimeler de dökülüyor ağzından. Ama hiddetle sözünü kesip “Yeter ama ayıp yahu! Gene niçin geç kaldın?” Musa’nın çocuk yüzü bir anda sonbahar yaprağı gibi yaşlandı. Özür dileyen gözleri şimdi başka bir mana ile bakıyordu; ama ben o manayı göremeyecek kadar öfkeliydim.konuşmasını bekledim.ellerini ovuşturup önüne bakmaya devam ederek cılız bir sesle “Öğretmenim gece kömde yattım da sabah üstüm kokmasın diye aceleyle değiştirip geldim.”

            Bir anlık sessizlik...Yelikip dökmenin, gobelin, çödürüçüşün, sındının anlamını bilmeyen, köy hayatının neye benzediğini, köy çocuğunun sıkıntılarını bilmeyen birinin “köm” kelimesini anlaması da beklenemezdi elbet. Duraksamamdan anlamadığımı fark eden bir öğrenci, arkadaşını da koruma hissiyle açıklamaya koyuldu. “Öğretmenim, köm çobanların gecelediği kulübedir.” Şaşkınlığımla birlikte öfkem karabulutlar gibi dağıldı.;ama yerini derin biracıma duygusuna bıraktı.küçük bir çocuk gece vakti dağ başında nasıl hayvanlarla bir başına bırakılırdı? Zayıf omuzlara yüklenen bu sorumluluk Çoban Musa’yı nasıl da yormuş o an fark ettim.

            Aslını astarını sormadan yargıladığım bu çocuk, o yere bakan hüzünlü ifadesiyle zihnimin bir köşesine kazındı. Acıklı hayat öyküsünü sonradan öğrendiğim Musa, hayatımdaki önyargılarımdan ve bilip bilmeden vardığım sonuçlardan sıyrılışımın bir simgesi olarak kaldı anılarımda.

            Sonraki hayatımda ise nice hikayesini bilmediğim Musalarla karşılaşma ihtimalimi hep sakladım. Kıssadan hisse: Siz siz olun kimseyi öyküsünü bilmeden yargılamayın.

                                                                                              HANDE İKBAL TÜREDİ

                                                                                       Yavuz Selim İÖO Türkçe Öğretmeni